Home mark blog Blog - "Over vier dagen vlieg ik terug naar Nederland. Einde van Hoofdstuk 1".

"Ik ben van de 'het komt wel goed' generatie..."

Voorheen schreef ik nog verhalen over mijn bezigheden in New York. Het fysieke New York zelf wordt op een gegeven moment minder belangrijk. Het fysieke blijft natuurlijk indrukwekkend en is het toneel voor ambitietijgers, realisten, schrijvers, creatieve door de war lopers, zwervers, bankiers, golddiggers en ga zo maar door... Gaaf allemaal maar het is meer de ziel van New York die mij deed veranderen. Ik wil graag vertellen over de ontwikkeling die je doormaakt als je een dergelijke ervaring ondergaat. De eyeopeners.
Over vier dagen vlieg ik terug naar Nederland. Einde van Hoofdstuk 1.

Het afgelopen anderhalf jaar heeft in het teken gestaan van New York, mijn ontwikkeling en mijn stage. Het was heel fijn eens even alle aandacht aan mijzelf te besteden. Over mijn toekomst na te denken. Wat wil ik...

In vorige stukjes heb ik uitgelegd dat het een verstandig idee is om jouw leven eens van een afstand te bekijken. “Wat ben ik in godsnaam aan het doen!!??” en “Wat wil ik in naam van deze hoge heer gáán doen”. Het is voor mij heel belangrijk geweest rust te creëren in al mijn bazonjes die mij thuis, voor mijn vertrek, bezighielden. Even overal vanaf. Even pauze. Dop...
 
Ik bleef vastgeroest in het zitje van mijn moeders’ omafiets zitten. Hiermee bedoel ik, dat ik eigenlijk al 15 jaar hetzelfde aan het doen was. In mijn omgeving waren maar weinig mensen die mij echt konden inspireren. Moeilijk ook hoor, als je echt geen idee hebt wat en hoe...

Aankloten! Weet je wat het grappige is; Leraren die dit tegen mij zeiden op de HAVO, hebben geen moment indruk op mij gemaakt. Het gaat in mijn ogen allemaal om passie, motivatie en ‘leuke dingen’ doen. Dit konden mijn leraren echt niet op mij overbrengen. Zij leggen de nadruk op het papiertje en het goed MOETEN functioneren op school, omdat de patronen des levens dat zo in hun ongeschreven regeltjes hebben vastgelegd. FUCK OFF!! Dat is gewoon niet de manier.. Niet voor mij in ieder geval. Toch moet je je er op een gegeven moment wel toe zetten om verder te komen. Ook zal zoiets bij jou zelf een hoop rust verschaffen. Hier in New York is het ook erg belangrijk dat men een papiertje haalt. Zeker in deze tijden! Toch zijn er zo veel mensen die met ondernemingsdrang en motivatie zo verschrikkelijk ver komen. Deze mensen zijn goud waard en verschuilen vaak de meest interessante (succes)verhalen. In New York kom je dat gewoon veel tegen. Hier is echt alles mogelijk en dat voel je aan alles.

Ik ben van de “het komt wel goed generatie”. Vader en moeder die kaarsrecht achter mij staan en mij steunen in al mijn keuzes. Hoe bizar of irreëel deze ook waren. Het frappante voor mijn generatie is, dat het ook echt goed komt.

Met deze wijsheid in pacht, kunnen we toch eens beginnen met ondernemen! Wat dan ook. Zie het als een manier van terug betalen voor je ‘gouden’ status. Haagse bluf tonen en onze gouden ballen, trots koesteren, in een daarvoor  bestemde steunverschaffende onderbroek.

Sfeer verhaaltje
Aan de overkant staat een blank jongentje van 9 jaar met een skateboard in zijn handen zenuwachtig met een zwerver te praten. De zwerver ken ik. Hij staat daar namelijk altijd dronken op die hoek van de straat. Scheldend en tierend staat hij alle blanke/ welvarende mensen uit te schelden wanneer ze geen kwartje in zijn lege koffie beker laten vallen. Hij kijkt bij voorbaat al boos. Daar zorgt zijn doorleefde en drugsdoorlopen gezicht wel voor. Met een gebogen, gebochelde rug staat hij je boos op te wachten tot hij je vervolgens kan uitschelden wanneer je zeer waarschijnlijk dus geen kwartje in zijn bekertje laat vallen.
Ditmaal staat hij dus dit blanke jongentje de les te lezen. Nu met minder verheven stem, maar wel met dezelfde intensiteit. De gebochelde en gebogen rug maken hem nog geloofwaardiger in zijn betoog. Het jongentje staat de man met een blik aan te kijken alsof hij het gevoel heeft gewurgd te worden en zich maar overgeeft aan het geweld.
Ik stop even aan de andere kant van de straat en houd het in de gaten.
Een minuut zie ik het gesprek aan. Opeens stapt de man, die al redelijk dichtbij stond, nog een stap dichter naar het jongentje toe. De eenrichtingsdiscussie is nog niet voorbij. Nogmaals stapt de man iets dichter naar het jongentje.
Ik sta nu paraat voor alles wat gaat komen.
Dan steekt de zwerver zijn hand uit naar het jongentje.
Het jongentje geeft de zwerver een box en loopt met een kleine glimlach op zijn gezicht weer verder.

Mensen die onwijze plannen hebben, mensen die haarfijn kunnen uitleggen waar hun passie ligt of waar ze zouden willen zijn over 10 jaar. 10 jaar! Ik benijd deze mensen. In deze gevallen zijn het vaak de specialisten in een vak die het hoogste woord voeren;
“Over 10 jaar ben ik de grootste tuinderonderneming van mijn stad, heb ik mijn eigen cocktailbar op het strand, ben ik film editer voor Universal, heb ik mijn omzet verdriedubbeld en heb ik een tweede vestiging geopend.
Wat er uiteindelijk van de plannen terecht komt, is natuurlijk een tweede. Dit is echter niet relevant. Het gaat er om dat men gemakkelijker en gemotiveerder functioneert, wanneer je een doel hebt vastgelegd voor jezelf!

Ikzelf ben met gave dingen bezig. Dit sms’te ik laatst nog letterlijk naar mijn vader. Wat de ‘gave dingen’ precies zijn, weet ik eigenlijk niet. Ik ben wel iets op het spoor.
10 jaren plannen gaat voor mij echt te ver. Wanneer je nog geen doelen kan stellen voor de verre toekomst, kan je natuurlijk wel doelen stellen voor de nabije toekomst. Afstuderen is een voorbeeld. Of simpelweg rust creëren. Of beginnen met elke dag in ieder geval om 9 uur op te staan en een normale dag te leven. Daarmee structuur te geven aan je dag.

De afgelopen zes maanden en een handje vol dagen hebben zo verschrikkelijk veel indruk op mij gemaakt! Beseffen wat ik allemaal heb meegemaakt, geleerd en goed of fout heb gedaan, kan ik nog niet. Drempels moest ik over. Een held ben ik natuurlijk nooit geweest. De New Yorkse cultuur heeft me in een spoedcursus doen inzien dat er gewoon zo veel gave dingen zijn die we met ons korte leven kunnen doen! Cultuur, straatbeeld, mentaliteit!

Mensen, die je anders nooit was tegengekomen en soms eigenlijk qua persoonlijkheid 180 graden de andere kant op staan, zijn ineens de vrienden waar je voor door het vuur zou gaan. Leeuwarden, Zaandam, Den Haag, Leiden, Amsterdam komen dichter bij elkaar. Ieder met zijn eigen taaltje, maniertje en stopwoordje. Ik heb heel veel geleerd van mijn vrienden hier. Iedereen loopt hier op zijn tenen tussen de persoonlijkheden. Niemand is op zijn mondje gevallen en drukt dit soms platter uit dan de ander. Het leert je ook veel over jezelf. Men kijkt veel naar elkaar. Iedereen wil hier wat bereiken. Mensen stellen zich niet kwetsbaar op. Period!

We gaan door. Nu deze periode afloopt, word ik alleen maar hongerig naar meer. Balen over dingen uit het verleden is het nu te laat voor en zijn alleen maar ijzeren ankers achter mijn ontwikkeling. Focussen op de toekomst en niet het verleden is ook een kunst op zich! New York is een harde en egoïstische omgeving. Dit zijn dingen waar jij je aan kan ergeren, maar het zijn ook dingen waar je dingen van kan leren. Het is natuurlijk niet de bedoeling dat jij zelf een enorme egoïst gaat worden. Waar het hier om gaat, is; dat als je weet hoe deze wereld werkt, je daar veel beter op kan anticiperen.

Hoofdstuk 2 wordt voor mij een interessante.
Wat ik precies ga doen, is helemaal de vraag. Met dit verhaaltje dit project af te ronden, daarmee anderhalf jaar van mijn leven af te sluiten, ga ik gretig op zoek naar het volgende. Verslavend is het zeker. Dit schrijf ik nu vanuit de ThinkCoffee op Mercer St. in NoHo. Het is natuurlijk even de vraag of ik dezelfde motivatie kan opbrengen als ik in Colin’s Espreszo bar in mijn ‘kantoor’ in de Den Haag mijn bakkies koffie nuttig.
 

Permanent verzekerd met een uitgebreide dekking, Europeesche lang-op-reis verzekering!