Home mark blog Blog - "Als de GVR worstel ik me door de boos kijkende laven heen"

"Als de GVR worstel ik me door de booskijkende laven heen"

Inmiddels hebben we een nieuwe president, is de kennelijk Engelstalige ijs/ sneeuwwolk over gevolgen naar Europa, is Obama’s ‘change we need team’ bijna compleet, ben ik in mijn eigen muizenval gaan staan, is de helft van het vooraf beoogde ‘change we need team’ opgepakt voor belasting fraude, hebben we allemaal kunnen zien hoe je dus een nieuwe president inaugureert, heb ik vol bewondering de Super Bowl zitten kijken, is er een gigantische pinda salmonella-epidemie uitgebroken en krijg ik een onuitstaanbare zin om tegen een bal aan te trappen..

De inauguratie van President Elect Obama was een schouwspel. Iets wat wij in Nederland niet kennen. “Wat een overdreven gedoe” was de opmerking die bij de Nederlanders thuis de boventoon voerde. Persoonlijk heb ik genoten van deze nationalistische manier van welkom heten.
Als je ziet hoeveel Amerikanen, zoals bij mij in de kerk met hun handen in de lucht of soms in een voor mij onbekende ‘twisterpositie’ op de grond, god bedanken voor deze toevallig gekleurde redder, dan is er gewoon geen andere conclusie te trekken dan; “het is OK”. Mensen in Amerika hebben dit kennelijk nodig. Dat wij Nederlanders nou niet zo’n enorme behoefte hebben onze gevoelens te uiten, heeft in dit geval natuurlijk ook te maken met het ‘coolgehalte’ van onze minister president. Want even serieus. Obama is helemaal ‘de shit’. Een soort rokende Judge Rockie 007. Gewapend met zijn stimulus plan en gepimpte Blackberry gaat hij de republikeinen te lijf. Ik betreur dat hij probeert te stoppen met roken.  
In Amerika doet dergelijk nieuws niet onder voor een Boeing 737 die in het ijskoude water van de Hudson (West Side, New York) een noodlanding moet maken.

De president van Amerika is niet zo maar een leider. Hij is het voorbeeld voor de staat. Zijn gehele gezin behoort de voorbeeld functie in ogenschouw te houden, want heel Amerika houdt ze in de gaten. Zelfs zijn kinderen worden op de voet gevolgd.

Amerikanen zijn sowieso veel emotioneler dan wij Nederlanders. Of ...misschien kunnen zij dat beter uiten dan wij.
Als ze ergens een drama van kunnen maken, doen ze dat. Als ze ergens om kunnen joelen, doen ze dat. Als ze ergens hun National Theme song kunnen spelen, doen ze dat! Toen Mevrouw Clinton voor het eerst het gebouw binnen trad, waar ze haar nieuwe zetel van Secretary of State mocht omarmen, was er een welkomende staande ovatie voor het nieuwe directie hoofd georganiseerd. De werknemers hadden net geen spandoeken mee genomen. “WE LOVE YOU HILLARY” met dikke latex. Het zou me niks verbazen als deze er wel zijn geweest, maar vooraf zijn afgepakt. Het hele welkom van Hillary vond ik nu wel overdreven.  
Je leeft als politicus of politica in Amerika een beetje het leven van een rockster, als het ware. De consequentie in deze is wel dat je op dezelfde manier ook wordt gevolgd en afgemaakt in de media wanneer je iets opfuckt!

Korte waarneming 1.
Een nieuwslezeres vraagt aan de weerman:
“What is the weather bringing us today”?
De weerman antwoord vervolgens:
“Hi Victoria(!), let me tell you. It’s going to be coooold baby”!
Ik vind dat mooi.


Uit ervaringen op deze website en uit gesprekken met andere Nederlanders hier in New York komen de Amerikanen eigenlijk helemaal niet zo overdreven uit de bus. Het begroeten en het ‘Hi, how are you’en’, is zoals Joas zegt in zijn verhaal op de deze website, niet iets waar we met zijn allen aan kapot kunnen gaan. Ik geloof dat we in Nederland zelfs een actie nodig hadden om elkaar te begroeten op straat... Het is zulk anders volk. Ze zien er heel gesloten uit maar zijn eigenlijk heel bereikbaar. “Haha, ga nou niet proberen iemand in de metro aan te spreken. Dat is vrij kansloos namelijk”.
In de metro zijn de toeristen heel herkenbaar. Het zijn namelijk de enigen die enig teken van leven tonen. ‘Dode vogeltjes’ zijn de Amerikanen in de metro. Alsof ze hun huiswerk niet hebben gemaakt en met alle geweld zo onzichtbaar mogelijk proberen te zijn.

Korte waarneming 2
De New Yorkers gaan recht op hun doel af en komen er vervolgens achter of het een zinvolle approach is geweest of niet. Balen doen ze achteraf niet. Ze nemen het allemaal niet persoonlijk op.


Wat ons in Nederland misschien dichter bij elkaar kan brengen, zijn tradities. Laten we met zijn allen een aantal nieuwe tradities bedenken. Zodat, van welke afkomst of religiestroom je ook bent, we met zijn alleen een feestje kunnen maken.
Mochten wij geen nieuwe tradities kunnen bedenken, dan kunnen we er altijd een of twee van de Amerikanen overnemen. Amerikanen krijgen 3 vrije dagen. De rest van de dagen zijn ze door tradities met verlof. Ze zitten de helft van het jaar thuis. Rárá hoe het zo slecht gaat met de economie. Beetje flauw en overdreven natuurlijk, maar het is wel gaaf om te zien dat heel Amerika de meeste tradities vol overgave mee doen. Tradities creëren saamhorigheid. Collectief. Het is denk ik ook een teken van hun trots. Amerikanen zijn enorm trots op hun land. Tegen het arrogante aan. Dat maakt ze ook weer heel beperkt. “..the greatest country...” “.. for the people of America..”.

Chinatown
Chinatown heeft mij in het begin van mijn verblijf even goed de stuipen op het lijf gejaagd. Mijn tweede ontmoeting met dit onmiskenbaar op zichzelf staand stukje lower manhattan was een succes.
De eerste keer liep ik, bwvs, met een indianentooi de Saloon van Dirty Harry binnen. Nu dus iets subtieler.
Nish en ik waren eigenlijk gewoon even in SoHo aan het rondbanjeren op zoek naar gave dingen; inspiratie, gave winkels, kunst... Op ons pad lag dus ineens Chinatown voor ons. Alsof je in de Efteling het landgoed van het volk van Laaf binnen loopt.
Chinatown is druk, chaotisch, onverstaanbaar, goedkoop, maar vooral Chinees.  Toeristen zie je er amper. Kleine winkeltjes. Vooral vis, groenten en fruit kan je er in overvloed halen. Goed voedsel! Als kleine Jerommekes lopen de Chinezen, vaak heel vervelend, tegen me aan alsof ze me niet identificeren als een persoon.
Het is wel duidelijk dat ik hun ecosysteem verstoor. Boos kijken ze omhoog of ik niet even een paar kilometer kan opteren. Als de GVR worstel ik me door de boos kijkende laven heen.
Wat je zeker ook moet doen, is een zakje cakejes kopen bij een typisch, klein tentje op straat. Klein. Ik kan bijna over het tentje heen kijken. Je hurkt om door het raampje bij het mannetje in het tentje je zakje cakejes te bestellen. Gek genoeg blijkt het mannetje niet te zitten maar te staan achter het, op het vuur staande, cakejes ijzer. Voor een euro heb je een zakje met 20 mini cakejes.

In ChinaTown kan je echt mooi eten halen. Voor weinig! Aanrader!
Wat wel geëtaleerd stond maar wat we niet hebben meegenomen: varkensneuzen, zwarte kippen, slangen, schildpadden, padden, aligatorleg.

‘Boots’, voor man en vrouw. Het fenomeen boots in New York is iets wat je sowieso nodig gaat hebben. Tenminste, als jij je gympen niet een aantal keer per jaar kleddernat wilt maken. Boots zijn er voor mensen die kaplaarzen niet hip vinden. Er zijn voor de vrouwelijke twijfelaars toch design kaplaarzen ontworpen. Hunter's. Ben je ineens onwijs hip met kaplaarzen. Wat een marketingland! Boots zijn redelijk ‘cool uitziende’ grove hoge schoenen. Warm en waterdicht. Dat het in New York af en toe nodig is deze Boots of kaplaarzen aan te schaffen, zal de foto hier beneden bewijzen. Ik kon mijn blok gewoon een dag niet af! Geen zin in natte voeten en inderdaad nog geen ‘boots’ aangeschaft.



Redbul marketingsstunt. Grootste schrans ooit. De beste snowboarders van over de hele wereld. Uiteraard onder contract bij Redbull trotseerden deze gigantische heuvel. Heel gaaf om te zien. Was voor een weekend hier met echte sneeuw neergezet aan de kant van de East River. Facking heftig!
 

Permanent verzekerd met een uitgebreide dekking, Europeesche lang-op-reis verzekering!