Home mark blog Blog - Als bij een one-night stand verdwijn je uit haar leven...

"Als bij een one-night stand verdwijn je uit haar leven...".

New York in de kerst periode is iets speciaals. Op de grote Avenues en Streets proberen winkeliers, door middel van de kerstversiering, zich te onderscheiden van de concurrentie. Hierdoor zien de straten er doorgaans heel gezellig uit. In de lower east of ‘The Village’ waar ik woon, is het allemaal niet zo versierd. Hier wonen jongere, minder kapitaal krachtige, mensen en zijn er meer kleine ondernemers die op een ‘normale’ manier hun zaakjes en kamers hebben versierd.

Kerst was hier fantastisch. Ik wil er niet zo veel over kwijt. Het zijn allemaal van die ‘je had er bij moeten zijn verhalen’. Normaal vertel ik die wel als je naast me staat, maar om het nou op te schrijven gaat me te ver. Even in het kort: Karaoke, lekker eten en drinken, schaatsen, mooi zitten, leuke mensen en goed clubben.

Bryant Park SchaatsenEen aantal zondagen geleden liep ik in mijn straat, op weg naar mijn favoriete koffietentje, tegen een klein dilemma op. Vanaf een meter of 20 kon ik  het al horen; kerstliederen gezongen door een gospelkoortje.
Het kwam van onder de grond. Je hebt hier onder street level veel winkeltjes en andere ruimtes zitten. Zo heb ik dus ook dit ‘kerkje’ gevonden. Ik woon tegenover een gigantische Poolse kerk. Heel mooi, maar het trekt me gewoon niet. Dit ondergrondse kerkje vind ik dan interessanter.
“Moet ik nou naar binnen stappen”?
Misschien is het wel een sekte .. Op de deur stond het ook niet.
.. Alsof er op de deur zou staan: ‘Dit is een gave Sekte! Please Join!?’
Om naar binnen te kunnen kijken, moest ik half de trap af, waardoor ik dus al bijna binnen stond. Ik zag veel mensen die mij wel aanspraken.
Toch even een stapje terug.
Ik stond weer buiten.
De muziek vind ik leuk, de mensen zijn ok... Waarom ook niet.
Zo’n “Captain my captain”, “Carpe Diem” momentje is altijd goed. Je hebt het in ieder geval gedaan en het is uit je systeem. In dit geval, gelukkig, een gouden zet.
Het bleek een christelijke kerk te zijn. Een soort community die het woord van god probeert over te brengen aan haar omgeving.
De band van de kerk was erg vermakelijk. De teksten die werden gezongen, kon je meelezen op een soort karaoke scherm. Haha .. “daar gaan we weer” dacht ik...
Als een student die overgeplaatst is van een andere school was ik achterin de zaal gaan zitten. Heel herkenbaar zaten de strebertjes vooraan. Vrouwen die de priester op seksueel vlak wel zagen zitten of staan waren ook heel duidelijk voorin te vinden. De priester (28 jaar), Afrikaanse afkomst, duidelijk getalenteerd en een goed performer gaf een leuke show weg. Veel humor, maar ook een heldere uitleg. Hij gaat er niet vanuit dat men al die verzen uit zijn of haar hoofd kent. Hij ontleedt verschillende stukken uit de bijbel, laat zien hoe deze tot elkaar in verband staan en legt uit hoe dit effect heeft op de hedendaagse maatschappij. Heel interessant.
Weer zingen.
Wat ik gaaf vond waren de verhalen van mensen uit het publiek. Vol humor en passie verhaalden deze mensen over hun belevenissen. De zaal op hun hand..
Dat gezamenlijke gevoel van god kon ik niet met hen delen. Opeens voelde ik me hierdoor een beetje opgelaten. Alsof ik ingebroken had in hun zondag en ik als een soort ‘Christmas Scrooch' kon spieken bij een tentamen.. Dat ging snel weer over.
Weer zingen, gevolgd door het laatste gebed.
In dit laatste gebed gaf de priester aandacht aan alle nieuwkomers.
...... “De mensen die moeite hebben in hun leven met het vinden en contact maken met Gods liefde, kunnen op dit moment mij aankijken en via mij Gods zegening ontvangen ...”
Even ben ik heel benieuwd wat er nou zou gebeuren of wat hij nou zou doen als ik op dit moment mijn hoofd had geheven en hem had aangekeken.
Toch niet gedaan..
“Amen”.

Sfeer verhaaltje 1.
Ik sta even voor mijn deur te wachten op iemand die snel iets af komt droppen met de taxi en vervolgens haar weg weer zal vervolgen.
Taxi stopt.
Niet de gene waar ik op wachtte. Ik staar de straat in.
Had ik nou toch maar mijn jas aan getrokken.. Ik ben al verkouden!
De taxichauffeur, die een aantal seconden geleden een paar meter voorbij mij gestopt is: “Hee man, you need a cab”?
“No thanks dude, I’m waiting for someone”.
“Oh.. In that case; could you please give me a little space, I’m trying to do some business here...”.
Op het moment dat ik me begin af te vragen of er drugsdeals gesloten worden in mijn nette straat en mij omdraai om te kijken waar ‘verdomme’ die taxi nou blijft... hoor ik een luid gekletter van pies, dat duidelijk, aan de scherpte van het gekletter, te horen al veel te lang vast zat. Een Mexicaanse taxichauffeur, beschermd door een geparkeerde auto, zijn eigen taxi en zijn zijdeuren doet zijn ‘business’ voor mijn deur op straat.

Sfeer verhaaltje 2.
Op het moment dat mijn superintendent mijn defecte radiator met geweld volledig van de toevoer tracht af te draaien, wordt mij door mijn buurvrouw gevraagd waar ik vandaan kom. (Nog steeds mijn briljante Nederlandse accent nog niet volledig weten te camoufleren.)
“I’m from Holland”.
“Ahh Holland”.
De radiator is los van de toevoer... Met een voldaan gezicht pakt mijn superintendent een in de buurt liggende schone witte handdoek. Gooit deze vervolgens naast de radiator op de grond om de bruine vloeistof, die langzaam al uit het koppelstok begint te siepelen, van mijn houten vloer te weren.
Ik: “Sir(!).. eehmm ..... Never mind....”.
“So Holland huh? I know some Dutch phrases. The guy told me I have the most beautiful eyes...”.
Mijn witte handdoek is nu poepbruin.
De radiator staat koud en voldaan opgesteld. Klaar voor het hemelse.  
Mijn superintendent stelt me gerust: “I’ll fix it in a couple of days”.
“Thanks, that’s fine, I probably won’t need it after all”.  
Gelukkig begrijpen ze hier nog weinig van mijn sarcasme.
“It was something like: “Jij geb an poepgesichht”...
Ik glimlach.
Verbaast, vol verwondering, een beetje geagiteerd, maar met mijn liefste gezicht:
“....Yes, yes you have”.

East VillageHaar gezicht en overweldigende lichaam hebben veel indruk op mij gemaakt.
Het is echter haar innerlijk dat mij steeds meer gaat interesseren.

Gelul over ambitie en prestatiedrang heb ik ook al genoeg over geschreven. Natuurlijk zijn deze onderwerpen aan de orde, maar het is meer haar karakter wat mij raakt. Dat is in mijn ogen de bron achter alle ambities.

Mijn verhuizing naar ‘the village’ blijkt een schot in de roos te zijn geweest. Je kan New York beleven zoals je zelf wilt.
Voor een week op vakantie moet je natuurlijk gebruik maken van haar heerlijke lichaam. Als bij een ‘one night stand’ verdwijn je na de daad weer uit haar leven...
Maar als je hier wat langer blijft, zal je toch echt in haar moeten investeren. Je zal op zoek moeten gaan naar een van haar karakters waar jij je goed bij voelt. Uit eigen ervaring kan ik vertellen dat er gewoon buurten zijn waar ik liever niet kom. Niet omdat de buurt niet leuk is, maar omdat de buurt mij niet begrijpt en ik begrijp de buurt ook voor geen kant. Het werkt gewoon niet. Liever kom ik daar dus niet meer..
Ik zou New York omschrijven als een onafhankelijke vrouw in de dertig met een verschrikkelijk lekker lichaam, heel veelzijdig en getalenteerd, maar zo schizofreen als het maar kan...
In mijn ogen kan ze zonder probleem 6 gezichten of karakters opzetten. Wanneer je elke dag een a-relaxt New York door moet ploeteren, is er geen lol aan! Je zal dus op zoek moeten gaan naar een andere buurt of in deze context een ander karakter of gezicht... En daar hoef je niet eens voor vreemd te gaan.

Het herkenbare van thuis – Den Haag.
De buurt waar ik nu woon heeft het kalme van het strand en de zee, het thuiskomen van de vruchtenbuurt, de koffie en de mensen van de grote markt, het venijn van FC Den Haag supporters en het karakter van mijn New York.

Volgende blog komt mijn superintendent aan het woord. Het achterste van zijn tong blijkt een waanzinnig verhaal te verschuilen!

 

Permanent verzekerd met een uitgebreide dekking, Europeesche lang-op-reis verzekering!