Home mark blog Blog - "Some guys have all the luck.."!

"Some guys have all the luck.."!

Het afgelopen weekend was het even zomer. Wat een geweldige manier om je weekend door te brengen na een wat heftige periode. Ik wist van vroeger nog wel hoe lekker het is om te lezen. Op vakantie bijvoorbeeld wanneer het regende en de spetters kletterden op het dak van de betrouwbare ‘Vacance Soleil tent’. Rust. Diezelfde rust vind je op dagen zoals deze terug in het park. Er zijn nog geen mensen die me bellen met wilde plannen, dus ik was ‘noodgedwongen’ een eigen plan te maken. Tot vroeg in de middag gewerkt aan allerlei projecten voor ‘doordewar’, hierna; zonnebril, boek, laptop, slippers, trui om op te liggen (handdoek doet zo ‘toerist’ aan), een lik gel in mijn haren en gaan!

Op een dag die zo mooi is als deze ben je, zeg maar, niet de enige met het idee in het gras te liggen. Belangrijker, in het gras te liggen waar de zon je kan vinden. Het hele park is bomvol mensen uit Manhattan. Veel jonge mensen. Dat viel me op. Overal is wat gaande. Cricket, Rolschaatsen, voetballen, straatmuzikanten en veel chillen. Ik was van huis vertrokken met slippers dus ik had geen zin om in het grind te cricketen of te voetballen.
Dat Rolschaatsen was wat anders. Ik liep op de muziek af , die ik al gauw kon horen toen ik bij 62st, aan de westkant, het park binnenliep.

gildave4Echte vrolijke disco muziek, rolschaatsers en het mooie weer brachten veel toeristen en locals naar dit voor opgezette evenement. De rolschaatsers kon ik plaatsen als mensen die in de jaren ’70 en ’80 in Harlem van de Disco muziek genoten. Verder weet ik er natuurlijk niks vanaf maar dit beeld kreeg ik bij deze dansmachine van vrolijke en onbezorgde gezichten. Deze vrolijke gezichten dansten ritmisch rondjes rond de DJ. Die in het midden met een aantal Homeboy’s stond te chillen. De meesten hadden de ogen het halve rondje gesloten, optimaal genietend van de muziek, het gezelschap en de zon. Een aantal mensen die, niet helemaal wisten waar het hier om ging, niet de cultuur konden inschatten, gewoon stokdoof waren of juist op deze manier genoten van deze setting konden zichtbaar hun bevrediging halen uit het snoeihard slalommen rond alle blije mensen die nog steeds op een waanzinnige manier rondje om rondje 10en haalden bij het publiek.

Allemaal leuk natuurlijk maar ik was daar om eindelijk eens een paar letters te lezen in ‘het boek’ dat ik had meegenomen. Kwam op mijn weg gelukkig mijn stage begeleider tegen.
Deze wist mij een aantal tips te geven! Heb ze allemaal aangehoord maar natuurlijk geen van deze opgevolgd. Ik wil het gewoon zelf uitvinden! Na een aantal minuten was ik er toch klaar mee. Begon gewoon te zweten! “Wat zei die nou over...” Nou ja.. weer een speeltuin en weer een veldje dat vol lag met stelletjes en mensen die met hetzelfde plan van huis vetrokken waren als ik. Eindelijk een mooi plekje gevonden. Was mega!

Ferry Corsten was in de stad.
Met Kirsten, tof meisje uit Zaandam, vorige week ontmoet, praat graag, enthousiast, au pair in Stamford (45min met de trein naar Manhattan), kan ik het goed vinden. Ze belde me van de week dat Ferry Corsten zou draaien in Pacha. “Cool”! Zei ik.  Pacha is een mooie club met drie verdiepingen. Ligt helemaal in het Westen aan de Hudson ter hoogte van 42st.

pachaWe waren met zijn vieren. Robbert; Nederlander, stagiair ‘motion graphics’ bij een gaaf bedrijf in SoHo (wat trouwens ‘South of Houston st’ betekend), voetbalt iedere zaterdag in het park, moet ik hem toch eens voor gaan bellen. Danelle; kapster, geboren Amerikaanse en erg vriendelijk. Kirsten en ik maakten de groep compleet.
Na eerst gezellig wat flesjes Heineken te hebben gedronken, liepen we rustig naar de Club toe.. Godverdomme gewoon mijn paspoort vergeten!! Doe ik normaal nooit... %&^*&%$$^ “Hoe had ik dat moeten weten dan..”! Terug met de taxi en snel weer terug naar Pacha.
Ferry Corsten schijnt bezig te zijn met een wereldtour. Met zijn ‘nieuwe’ geluid wil hij graag in Nederland een ‘come back’ maken. Het blijft toch Trance wat hij maakt. Tenminste, ik heb geen idee hoe hij het nu noemt maar ik identificeerde het als Trance. Gelachen en Tequilla ($13 ps) gedronken.

Op straat, in het park en in de metro kom je overal straatmuzikanten tegen. Vaak zijn ze ook nog eens waanzinnig goed. Geef ze vaak een Dollar, als ik op tijd ben.
“Lady’s and Gentlemen, my name is ‘John ....... ‘ and if you like my song I would appreciate it if you bless me with your money..”.
Een John Legend ogende en klinkende man was de overvolle metro binnengestapt. Na een haal lucht naar binnen te hebben geslokt als een potvis naar plankton, deed hij het irritante en harde geluid van de metro verdwijnen. Omdat het mijn eerste ‘metro concert’ was, was ik er helemaal van ondersteboven. Een vrouwtje tegenover mij van in de 80 zat stilletjes maar zichtbaar te genieten van de stem van de man en de warmte van twee grote heren, die als een sandwich haar lichtjes in elkaar drukten.  Ik probeerde een Dollar uit mijn zak te vissen voor John Legend. iPod, telefoon, sleutels, draadje van de iPod, portemonnee en mijn NBC intern badge maakten het vrij onmogelijk al zittend tussen twee andere mensen de dollar uit mijn zak te pakken. Volgende halte was ie weg. Zonder mijn dollar. Hoeveel centen zou dat hem schelen in de week...?

Opeens had ik het. Een beetje een moeilijk momentje. Aan de “Aah’s” en “Oooh’s” was een einde gekomen. Opeens had ik door, dat ik in New York was. “Ja hè hè” ... maar niet op vakantie! Het drong ineens tot me door dat ik de komende vijf maanden net zo hard moest zien te overleven als alle andere mensen hier in mijn intercity!
Het was al donker toen ik uit mijn stage naar buiten liep. Beetje suf probeerde ik mezelf, door alle drukte, een plekje in de intercity van lopende mensen, die mijn kant(?) op liepen, te verkrijgen. Goed... verkeerde intercity... “Andere kant dork”!

“Ik kreeg het even warm”. Ik was geen toerist meer, kan niet meer alles weglachen en kan geen reden meer bedenken waarom ik als toerist behandeld moet worden. Er is werk aan de winkel. Het is tijd iets van mezelf te laten zien! Over het algemeen ben ik op mijn gemak en krijg ik een beetje door hoe het hier allemaal werkt. Gaat eigenlijk best goed dus.. “Nog steeds een beetje warm”. Het ontleden van dit gevoel duurde een paar minuten... De volgende fase van mijn verblijf in New York heeft zich zojuist in mijn lichaam als een hittegolf in April aangediend. Snel probeer ik mezelf met figuurlijke koele Brama’s (top biertje) en zonnebrandcrème gerust te stellen. De hitte die me uitbrak was een beetje angstzweet. Het feit dat je nu één wordt met de filosofie van de stad is een gaaf gevoel. Je voelt je meer gewaardeerd en stapt makkelijker de intercity in omdat je naar je werk gaat en net als hen je best gaat doen en dit dus met hen deelt. Nu stop ik ’s morgens met de metro bij 42st (Times Square) loop rustig drie blokken naar een tent waarvan ik weet dat ze Lattee’s verkopen waarvan je daadwerkelijk merkt dat er koffie in zit(!), stap rustig mijn gebouw binnen, zeg mensen gedag en ga zitten. Het nieuwe is er af. Ik wil iets van mezelf laten zien en niet alleen de stad meemaken als toerist! “Stuk minder warm...”.


karaoke karaoke

Dave (pianoman, Rockenjagers) en Gilliam (Cheers en tegenwoordig wijnkenner) waren voor twee dagen in de stad. We hadden afgesproken bij een grote sportsbar vlak bij mijn metro halte op Times Square. Het is leuk weer mensen uit Den Haag te zien. Kan je weer eens even lekker Haags schelden en gewoon ouwehoeren over niks zonder mijn hersenen te breken over Engelse woorden. Engels gaat trouwens wel vooruit als je hebt gedronken. Geen idee hoe dat kan maar de ‘fluency’ die normaal verdwijnt in het Nederlands wanneer je een bakkie op hebt, komt eigenlijk helemaal goed in het Engels! Op 14st stapten we uit. Of wacht.. We stapten tussen 14st en 15st uit omdat Dave voor de vierde keer had gezegd dat “als die gozer nog één keer op zijn rem gaat staan, kots ik heel die taxi vol”. “Here’s fine”.

Gil & DaveBij een Italiaan hebben we buiten zitten eten op 100m afstand van waar we uit waren gestapt met de taxi want “waarom moeten we nou altijd doorlopen wanneer je iets leuks ziet en er vervolgens later achter komen dat we toch terug moeten gaan naar dat leuke tentje dat daar ergens terug was”: weer Dave. Wijn, goede pasta, en gezellige serveerster! En oh ja.. een zwerver die bij ons om geld kwam vragen. Hij kwam over het hekje aan het terras aan Dave geld vragen voor een burger. “Come on man, bless me with a twenty”. We hadden al aardig wat gedronken dus Dave keek naar de centen die hij als eerst uit zijn zak kon trekken. Een dollar en een biljet van twintig. “You want twenty, here is twenty”. Dave gaf hem het biljet van twintig... En dan dat gezicht van die zwerver. Alsof een hardcore Elvis fan een nacht met King of Rock n’ Roll had gewonnen of een christelijke die Jesus Christus uit zijn graf zag opstaan vervolgens brood ziet breken terwijl hij over water loopt. De man begon spontaan te zingen. Uit volle borst. “SOME GUYS HAVE ALL THE LUCK....!!” Wij begonnen allemaal natuurlijk keihard te lachen, maar die man was zo verschrikkelijk blij! Zijn avond kon niet meet stuk. Haha.. een paar minuten later kwam een vriend van die zwerver specifiek aan Dave vragen of ie niet iets voor hem over had..
“You should ask that big guy in the corner”!

Later die avond zijn we nog in een grote kroeg geweest in ‘the meatpacking district’. Gezellige mensen, beetje 'high society'. Karaoke was de verassing van de avond. Zeker voor Dave! Dave heeft even kunnen schitteren met het nummer 'What a wonderful world'. Wat hij daarna heeft gezongen, werd niet meer zo geweldig ontvangen door het publiek. Het kwam ook een beetje door onze vriend uit Wales, dat de volgende nummers de soep in gingen. Wel erg hard gelachen! Wat een Duo! Heb Gil en Dave meteen bij mijn supporters op mijn site gezet. Uitspraken als: “Jetten, zolang dat ding daar flappen blijft spugen, gaan wij echt nog niet weg”.. maakten het tot één van die avonden..
 

Permanent verzekerd met een uitgebreide dekking, Europeesche lang-op-reis verzekering!