Home mark blog Blog - Dun In Mijn Broek

Dun In Mijn Broek

Het werd ook eens tijd dat ik van me liet horen. Wat een week heb ik gehad. Niet normaal! De meest enerverende week van mijn leven. Aan alle onzekerheden en kleine dingetjes waar ik bang voor was die fout konden gaan, is nu een eind gekomen. Het is begonnen! Op dit moment, 6:12 pm October 4 2008, zit ik in de Barnes & Noble, waar ik net lid van ben geworden voor goedkopere koffie, want ik heb het idee dat ik hier vaker ga zitten. Beneden heb je een boekenwinkel ‘Barnes & Noble’, ‘american style’ gewoon gigantisch. Op de bovenste verdieping kan je met je zonet aangeschafte boek genieten van het uitzicht en uiteraard de koffie van Starbucks. Starbucks is trouwens onwijs duur. Als je een ‘kleine’ koffie wilt, ben je gauw $3,65 kwijt.

Mijn reis verliep voorspoedig. Geen vertraging en alles verliep eigenlijk soepel. Te soepel, zo soepel dat ik het dun in mijn broek begon te doen. ‘Wat ben ik in Gods naam vergeten” of “wat gaat er binnen nu en een aantal minuten mis”. Tot dit moment ben ik nog steeds verbaasd dat er toen niks mis is gegaan. Misschien word ik van de week nog  gebeld dat mijn koffer terecht is, maar veel erger kan het toch niet zijn. De vlucht naar Amerika was relaxed, mede dankzij de media uitrusting die ik ongeveer 30 cm voor mijn gezicht kon bedienen.
Voorspoedig, want we mochten naar buiten en eenmaal in de ‘slurf’ werd ik verwelkomd door een delegatie guerrilla schoonmakers uit de Bronx, Brooklyn en  Oost-Harlem. Zij lachten niet, maar ik wel. Ook de schoonmaker van ‘The Terminal’, die Mexicaan, was van de partij. Daar heb je er zeg maar nog 3 miljoen van rondlopen hier en ze lijken allemaal op elkaar. Als ze nou ook allemaal hetzelfde heten is het helemaal makkelijk. Zeker met ‘wie is het’.

barnesEenmaal mijn koffer en tas gevonden, kon ik op zoek naar de uitgang. Maar voor ik het wist was er een buitenlander die vroeg: “You need a cab”? Ik zo van “Yes, please”? Hij pakt mijn zware koffer op en begint te lopen. Beetje argwanend loop ik achter hem aan, maar verder natuurlijk mega dat hij mijn zware koffer naar de uitgang liep. Ik vroeg hem bij de uitgang direct naar de prijs, waarvan ik wist dat deze $45 + tip zou inhouden. “No, no, no sir. Who told you that? Santa Clause?” Zeker een grap die hij vaker had gemaakt. “No the Easterbunny” zei ik. Zei ik eigenlijk niet maar was wel cool geweest. “$96”. Ik schudde mijn hoofd. Maar hij zag de bui al hangen en met een irritante ‘ttthhu’ zette hij mijn koffer neer en liep direct naar binnen naar de volgende toerist.  Ik weet nu wel hoe die gast zo breed is geworden!

Al snel zag ik een stroom toeristen en besloot daar maar achteraan te lopen. Ik belandde in een rij voor de taxi’s. Cool dacht ik. Eerste keer taxi cab. Maar dat werd hem niet. Er was een lachen gast met een mooi pak en een mooie bmw die een beetje aan het lobbyen was bij de rij met wachtende mensen om met hem mee te rijden voor $50. Ik vond het wel een coole gast en ik mocht gewoon voorin zitten. Beetje met die knakker zitten praten en de meest fantastische taxirit meegemaakt. Als je van het vliegveld van Brooklyn naar Manhattan rijdt is het echt niet normaal gaaf om dan die skyline te zien voor de eerste keer. Zeker ’s avonds! En ik weer “uh huh”. Geen idee wat die gast allemaal tegen me heeft gezegd.
Begon hem nu wel een beetje te knijpen. Had natuurlijk mijn appartement vanuit Nederland geregeld. Een professor in de Financiën, die waarschijnlijk een tijd niet meer op Wallstreet is geweest, schrijver van topsellers, een jood die rijk is geboren, heel de wereld heeft gezien, van elk land iets mee naar huis heeft genomen, de helft daarvan op mijn kamer heeft opgehangen (moeten we nog over praten, maar kwam vannacht beetje aangeschoten thuis. Had gemorst met de cruesli, dus daar wacht ik nog maar even mee), van elk land waar die is geweest wel een vunzig verhaal heeft, het helemaal niet erg vindt deze verhalen te vertellen en smakt bij het eten als een lama zonder tanden, zou mijn nieuwe huisbaas worden.
Eerste indruk van het gebouw was heel positief. Gaaf gebouw, echt iets wat je verwacht. Op de hoek van 97th street en Broadway. Liep naar binnen, zei de doorman heel nonchalant gedag en stapte de lift in. Het moment dat Gene de deur open deed dacht ik “Nee”! Inmiddels is mijn idee van Gene alweer geheel bijgedraaid. Hij is best grappig en gewoon een aardige gast. Wel grappig is dat hij veel over de buurt kan vertellen doordat hij hier al 34 jaar woont. Veel joden bezitten daar gigantische appartementengebouwen en veel beroemdheden hebben hier in de buurt gewoond.
De stad in.
Wat heftig. Als een potlood in een spirograaf apparaat heb ik mezelf door de stad heen geslingerd. Geen idee waar ik overal heen ben gelopen maar op een of andere manier heb ik het redelijk gestructureerd gedaan. Je wordt overal naartoe getrokken. Je wil alles gelijk zien. Met mijn Blackberry telefoon, die ik meteen had aangeschaft, heb ik getracht een beetje foto’s te maken. Sommige zijn wel ok.
Hoge gebouwen, gave winkels, kunst, toffe mensen en alle andere cliché opmerkingen schijn je toch echt hier allemaal terug te kunnen vinden. Om het zelf mee te maken is iets anders. De mensen zijn erg aardig, behulpzaam, druk en ambitieus, houden van nieuwe en mooie dingen. Iedereen leeft zijn eigen leven, doet zijn ding en probeert vooral rond te komen.
Chinatown is echt een klein China. Tip: niet verdwalen in Chinatown! Wat een hel is dat zeg. Loop ik ff de hel van Azië in! Allemaal van die geblondeerde Chinezen die je alleen tegen komt in ‘Fast and the Furious I, II, en III”. Geen idee hoe ik er uit ben gekomen. Heb wel meteen de andere kant van het eiland gezien!

Mijn stage begon dinsdag. Weer een spannend momentje. Was mijn paspoort natuurlijk vergeten. Kwam iets later in het lokaal aan waar iedereen op mij zat te wachten. Mooie binnenkomer. Had weinig gegeten dus ik hoorde mijn buik al knorren. Nee he! Dat ook nog! Heb mijn maag als een gordel zo’n 2,5 uur moeten vasthouden. Mijn maag had namelijk 100% potentie een doedelzak te worden, begeleid door een professioneel blazer. “Be prepared” zei Jean Jones (mijn coördinatrice) mij aankijkend toen ze vertelde over de stage. Mega! We zijn gewoon weer terug op school dacht ik! Kut! Die introductie was gewoon boring en eigenlijk onnodig. Kon wel weer een beetje mijn Engels oefenen met de andere ‘interns’ uit alle windstreken, die overigens allemaal aantekeningen aan het maken waren. Waarvan!?
Woensdag eerste dag. Nu wel mijn paspoort bij me. Kennis maken met mijn begeleider en zijn net aangenomen geniale grafische hulpje. Verder zitten er nog twee mensen van productie in mijn kamer. Stagairs mogen over het algemeen alleen maar simpele dingen doen. Op zich mag ik overal over mee denken. Dat is leuk en leerzaam. Het niveau is hoog. Beter maar. Ik moet op mijn tenen lopen om te begrijpen wat die gasten allemaal doen. Heel cool! De cultuur waarvoor je drukwerk ontwikkeld is wel heel anders dan in Nederland. Logisch natuurlijk, maar het is toch anders dan je denkt. Dat is iets wat ik moeilijk vind, want ik ken de doelgroep helemaal niet! De mensen waarmee ik werk zijn in ieder geval relaxed. Allemaal proberen ze me te helpen en hebben respect waarop ik mezelf probeer uit te drukken. Grappig zijn in het Engels is heel moeilijk. Moet je de eerste drie weken maar even niet proberen, heb ik opgemerkt. Nogmaals, ik ken de doelgroep niet! Heb aan een logo voor een nieuw broadcast bedrijf voor de nationale cable gewerkt. Heel gaaf om die gasten te zien werken. Verder moet ik een Holiday kaart bedenken/ maken die wordt verstuurd naar alle relaties, kennissen en eigenlijk iedereen die in het adresboek staat van het bedrijf.
Verder moet ik weer gewoon verder met mijn werk voor Door De War. Geld is namelijk iets waar ik op moet letten. Je eet hier nooit thuis. Tenminste het is bijna gek als je dat doet. Het eten in een restaurant is niet zo duur en eigenlijk gelijk aan een maaltijd die je bij de Appie zou halen. Ook is het meestal genoeg voor drie mensen. Zoals we in LA al hadden meegemaakt. Het is ook helemaal niet gek om de helft van je bord gewoon mee naar huis te nemen. Gezond eten is best wel aan de prijs. Wel relaxed is dat op elke hoek van grote straten, zoals bij mij voor de deur, een fruit en groente standje te vinden is. Hier kan je voor weinig gewoon wat gezonde dingetjes kopen. Al die stands worden bemand door Turkse immigranten. Zien er niet Turks uit en zijn best lachen. Ali staat bij ons voor de deur en begint een goede vriend te worden. Neem hem wel vaak in de maling maar daar komt ie nog wel een keer achter.
Verder woon ik twee blokken van Riverside park vandaan! Echt een heel mooi park. Veel kleiner dan central park natuurlijk maar echt een heel mooi park. Relaxed om in hard te lopen. Heb de eerste dagen ongeveer 300 km gelopen dus ben daar nog niet aan toe gekomen. Mis het voetballen wel als ik eerlijk ben. Zag mensen voetballen in het park maar daar wil ik niet eens aan meedoen.  Misschien kom ik nog iets leuks tegen.
Verder ben ik gister voor het eerst in een club geweest. Ik was dat ‘crunken’, volgens mij heet dat zo, alweer vergeten. Hoe jongens met meisjes dansen in de club is zeg maar niet iets wat je in Nederland tegen komt. Ik kan me best staande houden op de dansvloer en ook met meisjes wil ik graag dansen, maar ik stond rustig ergens aan de kant te kijken hoe deze paringsdans werd uitgevoerd. Verder is het bier duur ($7 stuk), mag je geen sneakers aan en draaien ze veel R&B.
Haha! Er is zojuist een moddervette Madama Mikmak voor me komen zitten. Een tafeltje bij de Starbucks zo groot als een grote pizza bij Domino’s kan immers ‘moeiteloos’ door twee personen worden bemand. Met een donut, waarvan ik waarschijnlijk elk moment de ‘stuffings’ zal kunnen identificeren, en veel te veel boeken heeft ze me ruimte vergeven ter grote van drie slices. Ga er dus een einde aan breien. Het is dat er een mooi meisje naast me zit te studeren.

Ik ga zo lekker wat eten.
 

Permanent verzekerd met een uitgebreide dekking, Europeesche lang-op-reis verzekering!