Home mark
Blog -

"Ik ben van de 'het komt wel goed' generatie..."

Voorheen schreef ik nog verhalen over mijn bezigheden in New York. Het fysieke New York zelf wordt op een gegeven moment minder belangrijk. Het fysieke blijft natuurlijk indrukwekkend en is het toneel voor ambitietijgers, realisten, schrijvers, creatieve door de war lopers, zwervers, bankiers, golddiggers en ga zo maar door... Gaaf allemaal maar het is meer de ziel van New York die mij deed veranderen. Ik wil graag vertellen over de ontwikkeling die je doormaakt als je een dergelijke ervaring ondergaat. De eyeopeners.
Read more...
Blog -

"Als de GVR worstel ik me door de booskijkende laven heen"

Inmiddels hebben we een nieuwe president, is de kennelijk Engelstalige ijs/ sneeuwwolk over gevolgen naar Europa, is Obama’s ‘change we need team’ bijna compleet, ben ik in mijn eigen muizenval gaan staan, is de helft van het vooraf beoogde ‘change we need team’ opgepakt voor belasting fraude, hebben we allemaal kunnen zien hoe je dus een nieuwe president inaugureert, heb ik vol bewondering de Super Bowl zitten kijken, is er een gigantische pinda salmonella-epidemie uitgebroken en krijg ik een onuitstaanbare zin om tegen een bal aan te trappen..
Read more...
Blog -

"Een kriebeltje.."

Waarom naar het buitenland op stage? Waarom sowieso naar het buitenland? Is het nou om imago redenen, ambitie, inspiratie, verandering of een laatste uitweg.. Gewoon doen.

Wat ik met mijn website aan het doen ben, is niet zeggen dat je per se op reis moet gaan of een stage in Amerika per se nodig hebt. Ik probeer je uit te leggen, dat je jezelf open moet stellen voor nieuwe inzichten. Deze nieuwe inzichten zouden je bijvoorbeeld kunnen beïnvloeden bij je volgende carrière move.
Read more...
Blog - Als bij een one-night stand verdwijn je uit haar leven...

"Als bij een one-night stand verdwijn je uit haar leven...".

New York in de kerst periode is iets speciaals. Op de grote Avenues en Streets proberen winkeliers, door middel van de kerstversiering, zich te onderscheiden van de concurrentie. Hierdoor zien de straten er doorgaans heel gezellig uit. In de lower east of ‘The Village’ waar ik woon, is het allemaal niet zo versierd. Hier wonen jongere, minder kapitaal krachtige, mensen en zijn er meer kleine ondernemers die op een ‘normale’ manier hun zaakjes en kamers hebben versierd.

Read more...
Blog -

"Tot waar is dromen toegestaan.."?

Met het onderstaande verhaaltje zat ik al een tijdje in mijn hoofd. Het intrigeert mij. Graag wil ik dit met jullie delen. Volgende keer zal ik vertellen hoe een Russische immigrant mijn haren heeft geknipt, hoe vrouwen hier als buldog het spel 'Deal or No Deal' spelen, hoe ik samen met Nish een 'goedkope chinees' heb ontdekt, hoe mensen hier omgaan met de financiële crisis en hoe we hier kerst vieren en beleven. Maar eerst even dit...

De kou neemt zijn plek in het dagelijks leven van New York. Het is iets dat ik niet heb zien aankomen. Vorige week liep ik nog in mijn T-shirt over de Avenues en Streets. New York heeft zich door de jaren heen beter op de deze kou kunnen voorbereiden dan ik. In mijn lente jasje en twee truien weet ik de kou te trotseren. New York haalt de bontjassen en dikke winterjassen van zolder. Mutsen, shawls, wanten en oorwarmers schijnt iedereen hier standaard in zijn kast te hebben liggen.
De kou geeft New York wel iets echts, iets scherps. Het is geen attractie waar het klimaat als in ‘the truman show’ wordt geregisseerd door de marketing mensen.

Read more...
Blog -

"We gaan begonnen"!

Mijn Asics hardloopschoenen kan ik eindelijk weer aan(!), de tweede maand huur heb ik weten te betalen, eindelijk heb ik door hoe mijn bureaulamp aangaat (draaiknop), ook weet ik nu waar ik goedkopere boodschappen kan doen, ik heb vrede gesloten met Harlem, mijn haar laten knippen door een Russische asielzoeker, een grote feestdag van Amerika meegemaakt, ik heb diep respect gekregen voor de manier waarop Obama zijn publiek bedwingt met politieke poëzie, ik heb nu twee keer in de bar gezeten met mensen van mijn werk ofwel collega’s, in een te hippe tent onder de grond heb ik wodka tonic uit een koffiekop gedronken, mijn grappen in het Engels weten eindelijk voeten aan de grond te krijgen, kortom; we gaan begonnen!! 

Dat mijn hardloopschoenen lekker zitten, is echt helemaal top! Ik werd chagrijnig van niet sporten. De hoeveelheid voedsel die ik dagelijks naar binnen werk, staat normaal gesproken gelijk aan een gezond aantal uren beweging. Blij dat mijn scheurmonsters het eindelijk weer doen, zonder mijn vel weg te schroeien op mijn hiel en tenen. Een mooi rondje in het park houdt mij 30 tot 40 minuten bezig. Met, uiteraard, hier en daar wat kuitenbijtertjes ingebouwd. Grappig is, dat ik mezelf er vaak op betrap trainers van vroeger in mijn hoofd te horen, wanneer ik de behoefte heb om gewoon even lekker te wandelen. Het is toch de discipline die ik al die jaren voetbal heb opgebouwd om pas te rusten wanneer ik mijn appartementengebouw weer zie. “Kom op(!) nog even aanzetten”, “nog 1 minuut” of “niet wandelen” zijn klassiekers. Daar kom ik nooit meer vanaf.

Read more...
Blog -

 "Yes We Can"! 4 November 2008

In de aanloop naar Dinsdag, 4 November 2008 merkte ik eigenlijk nog weinig van de emotionele lading van deze verkiezingsronde.
Op televisie kom je het veel tegen. In elke staat waar campagne wordt gevoerd, wordt dezelfde, of iets op de staat aangepaste, speech ter gehore gebracht. Steeds met een andere invloedrijke bijspreker om het publiek echt goed warm te maken voor de presidentskandidaat. De kandidaten proberen elkaar steeds weer te pakken op elkaars woorden en verleden. Er wordt over het algemeen maar weinig op de inhoud in gegaan. Zo wil ik graag(!) een voorbeeld noemen in de vorm van Arnold Schwarzenegger. Deze presteerde het bij een ode aan McCain, Obama te pakken op zijn pezige lichaam. Het publiek genoot van zijn onderbroeken lol. “I was an action figure in my movies, John McCain was an action figure in real life”, was denk ik een van zijn sterkste uitspraken.
Veel meer dan dit had ik tot maandag eigenlijk niet meegekregen van de verkiezingen.
Read more...
Blog - Marga! Hij doet het niet!!

"Marga! Hij wil gewoon echt niet Marga"!!

Alweer een maand voorbij. Veel nieuwe mensen ontmoet en veel geleerd over het leven, mentaliteit, schoonheid en de cultuur van New York. Local ben ik nog lang niet. Daar moet ik de vraag: “Yo bigguy! Where r you from”(?) nog te vaak voor beantwoorden. Deze afgelopen weken zijn veel nieuwe plannen geboren. Het is gaaf hoe je wordt geïnspireerd in een omgeving als deze.
Nog net een plekje in ‘Lalo’ weten te bemachtigen en een bakkie top Earl Grey thee met honing en wat melk. Geen koffie. Ik begin namelijk een beetje ‘kniftig’ te worden van al die koffie.
Voor de mensen die nog steeds Starbucks helemaal geweldig vinden; “Starbucks is duur, niet de lekkerste koffie en alleen aantrekkelijk wanneer je houdt van die verschrikkelijk ‘frappuccino’s’. "Gegarandeerde misselijkheid ook wel". Ik raad je Dunkin’ Donuts aan! Top koffie. $1,90 tegenover de $3,65 van Starbucks. Ze maken hier in Amerika ook reclame voor deze koffie die beter zou zijn dan die van Starbucks. Dat is dan ook de enige  ‘message’ van de commercial.
De ‘commercial war’ tussen Apple en Microsoft is trouwens ook grappig. Microsoft giet haar geld in sterren die participeren in haar ‘leuke’ (eigenlijk rare en onduidelijke) commercials, terwijl Apple heel rustig blijft en subtiel Microsoft als sukkeltje neerzet die haar geld niet moeten stoppen in haar commercials maar in dat slechte besturingssysteem van ze. They’ve got a point! I guess..

Read more...
Blog -

"Some guys have all the luck.."!

Het afgelopen weekend was het even zomer. Wat een geweldige manier om je weekend door te brengen na een wat heftige periode. Ik wist van vroeger nog wel hoe lekker het is om te lezen. Op vakantie bijvoorbeeld wanneer het regende en de spetters kletterden op het dak van de betrouwbare ‘Vacance Soleil tent’. Rust. Diezelfde rust vind je op dagen zoals deze terug in het park. Er zijn nog geen mensen die me bellen met wilde plannen, dus ik was ‘noodgedwongen’ een eigen plan te maken. Tot vroeg in de middag gewerkt aan allerlei projecten voor ‘doordewar’, hierna; zonnebril, boek, laptop, slippers, trui om op te liggen (handdoek doet zo ‘toerist’ aan), een lik gel in mijn haren en gaan!

Op een dag die zo mooi is als deze ben je, zeg maar, niet de enige met het idee in het gras te liggen. Belangrijker, in het gras te liggen waar de zon je kan vinden. Het hele park is bomvol mensen uit Manhattan. Veel jonge mensen. Dat viel me op. Overal is wat gaande. Cricket, Rolschaatsen, voetballen, straatmuzikanten en veel chillen. Ik was van huis vertrokken met slippers dus ik had geen zin om in het grind te cricketen of te voetballen.
Dat Rolschaatsen was wat anders. Ik liep op de muziek af , die ik al gauw kon horen toen ik bij 62st, aan de westkant, het park binnenliep.

Read more...
Blog - The Chair of inspiration

‘The Chair of Inspiration’

Op dit moment zit ik op ‘the chair of inspiration’ in ‘Cafe Lalo’. Dit wist een vriendelijke serveerster mij net te vertellen toen ik haar vroeg of het gebruikelijk was dat mensen hier met hun laptop komen werken. Cafe Lalo ligt tussen Broadway en Amsterdam Ave op 83 st. Heel gaaf café met een sfeer die mij enorm aanspreekt. Het café is trouwens ook bekend uit de film ‘You’ve got mail”. Franse chansons, veel Franse koffie pamfletten gedrukt op blik, licht, leuke gezellige bediening en relaxte mensen die na hun werk wat studie doen of gewoon genieten van de gezelligheid is denk ik wat dit café typeert. De tip kwam van Gene, mijn huisbaas. Ik vertelde hem wat mij zo aansprak aan Barnes & Noble. Daar schreef ik mijn stukje van de eerste week. Op dat moment dacht ik geen betere plek te vinden voor een dergelijk werkje, maar nu ik op ‘the chair of inspiration’ heb plaats genomen, kan ik alleen maar concluderen dat New York mij veel meer te bieden heeft dan ik me op dit moment kan voorstellen. Want wat een gave plek! Vind het een beetje gênant om nu onwijs foto’s te gaan nemen maar straks als ik naar huis ga, zal ik dit zeker niet na laten.
Voor me staat de grootste Coffee Latte die het café te bieden heeft. Volgens mij ben ik klaar voor mijn stukje van deze week.
Read more...
Blog - Dun In Mijn Broek

Dun In Mijn Broek

Het werd ook eens tijd dat ik van me liet horen. Wat een week heb ik gehad. Niet normaal! De meest enerverende week van mijn leven. Aan alle onzekerheden en kleine dingetjes waar ik bang voor was die fout konden gaan, is nu een eind gekomen. Het is begonnen! Op dit moment, 6:12 pm October 4 2008, zit ik in de Barnes & Noble, waar ik net lid van ben geworden voor goedkopere koffie, want ik heb het idee dat ik hier vaker ga zitten. Beneden heb je een boekenwinkel ‘Barnes & Noble’, ‘american style’ gewoon gigantisch. Op de bovenste verdieping kan je met je zonet aangeschafte boek genieten van het uitzicht en uiteraard de koffie van Starbucks. Starbucks is trouwens onwijs duur. Als je een ‘kleine’ koffie wilt, ben je gauw $3,65 kwijt.

Mijn reis verliep voorspoedig. Geen vertraging en alles verliep eigenlijk soepel. Te soepel, zo soepel dat ik het dun in mijn broek begon te doen. ‘Wat ben ik in Gods naam vergeten” of “wat gaat er binnen nu en een aantal minuten mis”. Tot dit moment ben ik nog steeds verbaasd dat er toen niks mis is gegaan. Misschien word ik van de week nog  gebeld dat mijn koffer terecht is, maar veel erger kan het toch niet zijn. De vlucht naar Amerika was relaxed, mede dankzij de media uitrusting die ik ongeveer 30 cm voor mijn gezicht kon bedienen.
Voorspoedig, want we mochten naar buiten en eenmaal in de ‘slurf’ werd ik verwelkomd door een delegatie guerrilla schoonmakers uit de Bronx, Brooklyn en  Oost-Harlem. Zij lachten niet, maar ik wel. Ook de schoonmaker van ‘The Terminal’, die Mexicaan, was van de partij. Daar heb je er zeg maar nog 3 miljoen van rondlopen hier en ze lijken allemaal op elkaar. Als ze nou ook allemaal hetzelfde heten is het helemaal makkelijk. Zeker met ‘wie is het’.

Read more...
 

Permanent verzekerd met een uitgebreide dekking, Europeesche lang-op-reis verzekering!